การบริหารรัฐกิจและผลประโยชน์สาธารณะ |
ชาร์ล ที กู๊ดเซลล์ ได้อ้างอิงหนังสือ “ Public Administration and Public Interest’ ของ Pendleton Herring และชี้ว่า herring ได้เน้นถึงประเด็นรากฐานปทัสถานที่เหมาะสมสำหรับการบริหารรัฐกิจโดยเชื่อว่า ข้าราชการไม่มีมาตรฐานในการปฎิบัติที่ชัดเจน ซึ่ง 50ปี หลังจากหนังสือของ Herringออกตีพิมพ์ ยังไม่มีนักทฤษฎีรัฐประศาสนศาสตร์สานต่อนัยยะของHerring อย่างเต็มตัว นักทฤษฎีเหล่านั้นเลือกที่จะไม่สนใจแนวความคิดที่ว่า ผลประโยชน์สาธารณะนั้นเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมทางการบริหาร เลือกที่จะนิยามความสามารถและค่านิยมทางการบริหารในแล่ประสิทธิผลทางเศรษฐกิจและการควบคุมการจัดการ และเลือกที่จะมองระบบราชการว่าถูกครอบงำโดยกลุมผลประโยชน์ต่างๆ อย่างที่ Richared Stillman กล่าวไว้ว่า “ ..ผลประโยชน์สาธารณะกลายมาเป็นหัวข้อที่นักทฤษฎีทางการบริหารน้อยคนนักจะกล่าวถึงหรือแม้แต่จะพยายามสอดแทรกแนวทางสำคัญเพื่อใช้เป็นแนวปฏิบัติสำหรับนักบริหาร”
บทวิจารณ์ของ Schubert
ในบทความของเขา Golden Schubert ได้สรุปว่า แนวความคิดเรื่องผลประโยชน์สาธารณะแทบจะไม่สามารถใช้ในการพัฒนาสังคมศาสตร์ที่แท้จริง และเขาได้แบ่งกลุ่มนักเขียนเกี่ยวกับผลประโยชน์สาธารณะออกเป็น 3 กลุ่มได้แก่
- Administrative Rationalism หรือกลุ่มนักทฤษฎีpositivist ที่เชื่อผลประโยชน์สาธารณะตามฝ่ายนิติบัญญัติ ฝ่ายบริหารเพียงแต่นำเจตจำนงไปปฏิบัติเท่านั้น
- Administrative Platonism หรือกลุ่มวิศวกรสังคมซึ่งพูดถึงความเป็นวิชาชีพ
- Administrative Realists กลุ่มที่มองความเป็นจริงทางการบริหารซึ่งนิยามผลประโยชน์สาธารณะในแง่กระบวนการ
อ้างอิงวันที่ 24 มกราคม 54 http://asagurayo.igetweb.com
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น